Nocą

Ze mnie chyba jest zbyt duży marzyciel. Ale całkiem nieźle, a wręcz bardzo dobrze, czuję się ze sobą. I mam szczerą nadzieję, że nie ja jeden.

Kurcze, to chyba bardzo naiwne, ale im dłużej żyję tym większe poczucie sensu odczuwam. Życie jest w sam raz. Taki epikurejski okres chyba mnie tknął. Ale nadal wierzę, że cośtam po śmierci jest. Chcę mieć wszystko. Na razie los mi tego nie utrudnia.

Rozsadza mnie

A przynajmniej tak było dopóki nie włączyłem komputera. Nie wytrzymywałem natłoku wrażeń. Absolut mnie przerasta. Blizna na czole, sweter kumpla i ręce jeszcze ciepłe Jej dłońmi. Tylko świadomość czasu stanęła między mną, a kontemplacją ostateczną tego zdarzenia.

Podziwiam pisarzy. To niesamowite, móc poświęcić swoją intymność. Miałem to rozwinąć. Ale jest późno.
Wracam do tradycji podsumowań, tym razem podchodzi to jednak pod myśl przewodnią: tylko pisanie intymne ma jakiś sens. Chyba, że nie ma się kogoś, z kim ową intymność wytworzyć można. Z drugiej strony, nie jest mi łatwo wyobrazić sobie, że zajebistość twórców wielkich mogła się zrodzić bez doświadczenia przez nich intymności. Problem.

piana w ustach

O, a skoro już mi się na pisanie zebrało, to przyznam rzecz, którą dopiero teraz sobie uświadomiłem. A krążyłem po łazience z nudów, ponieważ nigdy nie wiem co ze sobą zrobić, jak myję zęby. Krążąc natrafiłem na lustro i wreszcie to do mnie dotarło.

Chciałem przeprosić wszystkich, którym zdarza się czytać moje wypociny za to, że nie jestem tak szpanerski, jak adres tego bloga.

Trochę tu nie pisałem, ale nieustanny kontakt mentalny z tym blogiem czuję. Niską ilość postów należy tłumaczyć tym, że jestem w trakcie tworzenia bardziej usystematyzowanych form, które na pewno tutaj zagoszczą. Tak w ramach przerywnika wtrącę rozważania nad tym na ile się zmieniam.

Smutny ze mnie chłopak, ale o dziwo sporo rzeczy mi się udaje. Chyba nawet zwrot 'uchodzi na sucho' lepiej oddaje sytuację. Tak naprawdę to mam jeden tylko problem. W sensie, że ja mam ze sobą, inni ze mną na pewno mają więcej.

Nie wiem skąd potrzeba dygresji, ale wracając do zmian, zacznę od tego co zmianom nie podlega. Ciągle czuję imperatyw pisania. Chyba nawet został mi subtelnie uświadomiony przez pewną bardzo poważaną przeze mnie osobę.

coś niezbyt mi ta improwizacja idzie, także ustąpię pola innym pierdołom w internecie.

Checkpoint!

Wróciłem z krainy odosobnienia i myślę, że zacznie się tutaj dziać. Wróciło mi poczucie sensu. Na pewno zmianie ulegną przeeksploatowane już schematy wypowiedzi, które to są powodem mojego znużenia,a mam nadzieję, że nie tylko mojego. Po lekturze sklepów cynamonowych i sanatorium pod klepsydrą (które kończę) stwierdziłem, że gros wypowiedzi w jakiś sposób koresponduje z konstrukcją szulcowskich opowiadań, jednak nie umywa się do nich nie tylko literacko, ale również pod kątem wyciąganych point. Pora poszukać gdzie indziej.

rzucam palenie i zaczynam słuchać innych

Znowu późno, znowu za późno, dla odmiany brudno. Innowacji nie będzie, rutynowo melduję obecność i zarysuję, co widać na horyzoncie.

1. Zrobię podejście do kultu ciała. Może lepsza kondycja otworzy mi nowe perspektywy. Co wyjdzie, zobaczymy.

2. Jak będę miał chwilkę to przepiszę i przeredaguję krótki tekst o pogardzie, który zrodził się w pociągu przed dwoma tygodniami.

to już szósty dzień

przerwy nie licząc

Chciałbym coś dużego, ale już czuję, że nie udźwignę tego. napisać, zapomniałem dodać.

Dopiero dzisiaj dopuściłem do siebie pewne myśli. Wcale nie chcę studiować filozofii.

Myślę, że gdybym w tym miejscu skończył, długo bym sobie tego nie wybaczył.

Wcale bym nie chciał studiować filozofii. Raczej jest mi to obojętne. Wiem, że jest więcej kierunków, które mógłbym wybrać, niż te których kategorycznie nie chciałbym studiować. Filozofię zaliczam do tej pierwszej grupy. Jednak brak mi pędu ku niej. Jestem zbyt leniwy i straciłem refleksyjność wszelaką. Poza przyzwyczajeniem, utożsamiam się z tym kierunkiem z jednego powodu. Rozchodzi się o potrzebę bliskości, stymulacji i wątpienia. W innych. Ja już tego nie mam, ale niesamowicie żałuję tej odmiany. Chyba wyobrażam sobie, że obecność takich ludzi pozwoli mi powrócić do dawnego stanu. Na razie w to wierzę. Nie jest to nowością, ale książki naprawdę dają nadzieję!

Tak jest czy tak mogłoby być?